Το 2161, το χρήμα έχει εξαφανιστεί και την θέση του έχει πάρει ο
χρόνος. Οι άνθρωποι γερνούν μέχρι τα εικοσιπέντε και ύστερα έχουν την
ίδια φυσική παρουσία μέχρι να πεθάνουν. Τότε αρχίζει και λειτουργεί το
ενσωματωμένο ρολόι στο χέρι τους, που αρχικά τους δίνει ένα χρόνο ζωής.
Έτσι, είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν για να κερδίζουν έξτρα χρόνο, που
όμως ξοδεύουν για να αγοράσουν τροφή, για να επιβιβαστούν στο λεωφορείο,
για να πληρώσουν τα χρέη. Στο γκέτο, τα ρολόγια σταματούν διαρκώς, αφού
οι κάτοικοί του συνήθως δεν έχουν περισσότερη από μια μέρα για να
ξοδέψουν. Στις πλούσιες συνοικίες πάλι, οι άνθρωποι έχουν πάνω από χίλια
χρόνια ο καθένας, διατηρώντας την δυνατότητα να ζήσουν για πάντα.
Ο Will Salas (Justin Timberlake) μένει με την μητέρα του και
δουλεύει στο εργοστάσιο. Μαζί με όλους τους συντοπίτες του στο γκέτο
έχει συνηθίσει να τρέχει και να κοιτάζει διαρκώς το χέρι του. Μέχρι που
μια μέρα σώζει ένα πλούσιο που έχει κατέβει στο γκέτο για να
αυτοκτονήσει. Εκείνος του χαρίζει πάνω από έναν αιώνα και αργότερα
πέφτει από τη γέφυρα. Μετά από τον θάνατο της μητέρας του, ο Will
αποφασίζει να περάσει όλα τα επίπεδα για να φτάσει στην πλουσιότερη
συνοικία, το New Greenwich, με σκοπό να κατακτήσει τα πάντα. Η ανάμειξή
του όμως στην αυτοκτονία του πλούσιου ευεργέτη του φέρνει τους
'χρονομπάτσους' στο κατόπι του. Μαζί με την γοητευτική κόρη του
ζάμπλουτου Philippe Weis (Vincent Kartheiser) ξαναγυρνά στο γκέτο και
γίνεται παράνομος στην προσπάθειά του να ανατρέψει το σύστημα... Όταν
κάτι είναι εύστοχο, δε πα να 'ναι αδέξιο και βολεμένο, τότε δεν μπορεί
παρά να σου 'μιλήσει'. Ο Andrew Niccol κάνει την δική του κριτική στο
υπάρχον σύστημα, μέσω της επιστημονικής φαντασίας, και στην συνωμοσία
εναντίον του ανθρώπου, που θέλει τους έχοντες και κατέχοντες να
επιβιώνουν εις βάρος των φτωχών και αδύναμων. Η ιδέα της αντικατάστασης
του χρήματος με τον χρόνο είναι ευφυέστατη, αφού ούτως ή άλλως "ο χρόνος
είναι χρήμα". Ο χρόνος μας είναι πολύτιμος και συνήθως σπαταλιέται σε
ανούσια πράγματα. Όμως το tagline της ταινίας το λέει καθαρά: "Μια μέρα
είναι αρκετή". Πώς θα σαν φαινόταν εάν ζούσατε την κάθε σας μέρα σαν να
είναι η τελευταία σας; Και πώς θα σας φαινόταν εάν ζούσατε για πάντα; Η
θνησιμότητα στον άνθρωπο είναι συνώνυμη της ύπαρξης. Χωρίς αυτήν, η
εξέλιξη δεν θα υπήρχε και όλοι θα βρισκόμασταν εγκλωβισμένοι σε ένα
σύστημα ή μια κατάσταση, που στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί στάσιμη. Αν όμως το σήμερα είναι το μόνο που έχουμε, τότε η
δημιουργία είναι αναπόφευκτη.
Γιατί άραγε κάποιοι έχουν περισσότερα από άλλους; Δεν είναι
σίγουρα ικανότεροι. Απλά είναι πιο άπληστοι. Ο απεριόριστος χρόνος, που
έχουν οι πλούσιοι στο «In Time»,
αποκαλύπτει τον στυγνό ατομικισμό και την απάνθρωπη φύση των κοινωνικών
συστημάτων. "Who wants to live forever?" ρωτάνε με ευστοχία οι Queen,
για να απαντήσουν αργότερα: "Forever is our today". Περίμενα να το
ακούσω στο background σε πολλές σκηνές, αλλά δυστυχώς δεν μου έκαναν το
χατίρι. Όμως ζωγραφίζει μια εικόνα για την ταινία. Φτωχοί που
εξοντώνονται με δόλο, πλούσιοι που θέλουν να ζήσουν για πάντα έχοντας
όλες τις ανέσεις και τα διαφορετικά επίπεδα διαβίωσης, επαναφέρουν το
αποτυχημένο "Separate but equal". Κάτι που φυσικά δεν ισχύει.
Η ιστορία του Will και της Sylvia θυμίζει ελάχιστα σύγχρονους «Bonnie and Clyde» και «Natural Born Killers»,
κάτω από την μάσκα του Ρομπέν των Δασών. Αποδεικνύουν πως η αλλαγή
είναι μόνο μια ιδέα, που δεν είναι δύσκολο να υλοποιηθεί. Η άρχουσα τάξη
δεν πρέπει να είναι στην κορυφή για πολύ. Όταν, προς το τέλος της
ταινίας, η εξέγερση έχει πάρει το δρόμο της, οι 'χρονομπάτσοι'
παρακολουθούν το σύστημα να καταρρέει και δείχνουν να τα έχουν εντελώς
χαμένα. Κάποιος ρωτάει: "Τι κάνουμε τώρα;". Η απάντηση καταδεικνύει αυτό
που θα έπρεπε να είχαν την αξιοπρέπεια να κάνουν πολλοί γνωστοί μας:
"Πάμε σπίτι μας"...
Δεν ξέρω αν φταίει η παρουσία του εξαιρετικού, για άλλη μια φορά,
Cillian Murphy ή αν όντως φέρνει κάπως, αλλά η ταινία μου θύμισε το «Inception», με τα διαφορετικά επίπεδα και την έντονη αντίστροφη μέτρηση. Ο Andrew Niccol πάντως δεν ξεφεύγει πολύ από το μενού του «Gattaca» και μας χαρίζει μια ταινία, όσον αφορά στην αλλαγή του συστήματος και την ανατροπή των κανόνων, παρόμοια με το «The Adjustment Bureau» του George Nolfi. Η αλήθεια είναι πως το «In Time»
υστερεί σε ποιοτική διάρκεια, έχοντας νεκρά διαστήματα και βολικές
μεταβάσεις από την μια σκηνή στην άλλη. Η αδεξιότητά του ορισμένες φορές
είναι τόσο μεγάλη, που βρίσκεσαι στο τσακ να χάσεις το ενδιαφέρον σου.
Όμως η ιστορία δεν σε αφήνει. Είναι και η εποχή βλέπεις...
η Γενική Συνέλευση των μελών και φίλων της Μεσοποταμίας για τον μήνα Ιούλιο θα πραγματοποιηθεί αυτή την Κυριακή 6 Ιουλίου από τις 12.00΄ έως τις 14.00΄ μ.μ.
στο Σπίτι της Μεσοποταμίας, Πλάτωνος 13, στο Μοσχάτο.
Θα συζητήσουμε τον προγραμματισμό των δράσεων μας για το επόμενο διάστημα.
Η Μεσοποταμία θα συμμετέχει στις εκδηλώσεις "240 χιλιόμετρα για τον αιγιαλό".
Καλό θα είναι να βρεθούμε όσο περισσότεροι γίνεται, να βοηθήσουμε
και στην οργάνωση και στο στήσιμο της δικής μας παρουσίας.
Η ημερήσια διάταξη είναι ανοιχτή.
Οι εργασίες της Συνέλευσης είναι, όπως πάντα, ανοιχτές σε όλες και όλους.
1.ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
240 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΙΓΙΑΛΟ
Αθήνα, 19/6/2014
Η ανεξάρτητη πρωτοβουλία "240 χιλιόμετρα για τον αιγιαλό" έχει ως στόχο την ανάδειξη της εξαιρετικής σημασίας του ελληνικού αιγιαλού ως κοινό αγαθό για όλους, καθώς και την ανάγκη προστασίας του από μελλοντική εντατική εκμετάλλευση.
Από τις 8 έως τις 12 Ιουλίου, με χορηγούς τους αιγιαλούς της Αττικής και καύσιμο το θαλασσινό αεράκι, ο Άγης Εμμανουήλ, ηθοποιός και μαραθωνοδρόμος, θα τρέξει από τον Ισθμό μέχρι το Μαραθώνα και θα ενεργοποιήσει όσους περισσότερους πολίτες ώστε να δημιουργήσουν μια ανθρώπινη αλυσίδα προστασίας στις απειλούμενες παραλίες μας και να μεταφέρουν το μήνυμα ότι η ενεργοποίηση και η ομαδική δράση των πολιτών ενάντια σε περιορισμούς της ελευθερίας και της ποιότητας ζωής τους, μπορεί να ανατρέψει οποιοδήποτε Νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης της φυσικής κληρονομιάς μας.
Σε κάθε έναν από τους σταθμούς διανυκτέρευσης και ξεκούρασης [Ελευσίνα, Ελληνικό, Σούνιο, Ναός Αρτέμιδος (Βραυρώνα) και Μαραθώνας] θα διοργανωθούν εκδηλώσεις από μουσικούς, ηθοποιούς,ντι-τζέις ,γκραφιτάδες, ιστιοπλόους.
Είναι ανοιχτή και υπό διαμόρφωση μια συμβολική σκυταλοδρομία, ταυτόχρονα με τον Υπερμαραθώνιο από 240 πολίτες ή ομάδες πολιτών που θα τρέξουν τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο, ώστε να μεταφερθεί το μήνυμα της κοινής προσπάθειας ως τον τελικό προορισμό στις 12 Ιουλίου.
Οι Χάρης Μαυρουδής και Κατερίνα Τσάβαλου για την ανεξάρτητη πρωτοβουλία "240 χιλιόμετρα για τον αιγιαλό".
8-12 Ιουλίου, από τον Ισθμό μέχρι τον Μαραθώνα, τρέχουμε μαζί με τον Άγη Εμμανουήλ!
Για συμμετοχές στην σκυταλοδρομία: noemvri14@hotmail.com
Οι Αλέξανδρος Λογοθέτης, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Νίκος Ορφανός, Γιάννης Στάνκογλου και Αλέκος Συσσοβίτης για την ανεξάρτητη πρωτοβουλία "240 χιλιόμετρα για τον αιγιαλό".