Χωρίς μεσάζοντες. Από τον παραγωγό στον καταναλωτή

Χωρίς μεσάζοντες. Από τον παραγωγό στον καταναλωτή

Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009 στις 6.00΄ μ.μ. Ο ΣΠΟΡΟΣ (και το "Καλάθι") (Συνεταιρισμός για το Εναλλακτικό και Αλληλέγγυο Εμπόριο - www.sporos.org) ήρθαν στο Σπίτι της Μεσοποταμίας και μας παρουσίασαν τις δραστηριότητες και τη φιλοσοφία τους. 

Ακολούθησε γλέντι.

Οι μαθητές στους δρόμους Εξέγερση ή πετροπόλεμος;

Οι μαθητές στους δρόμους Εξέγερση ή πετροπόλεμος;

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009

ΕΚΔΗΛΩΣΗ της Μεσοποταμίας και του Τοπικού Συμβουλίου Νέων Μοσχάτου, την Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009 ώρα 6.30 στο Σπίτι της Μεσοποταμίας. 

Προβλήθηκε ντοκιμαντέρ του Παύλου Τσίμα. 

Η εκδήλωση αφιερώθηκε στο Θοδωρή Ζιάκα, μουσικό που δολοφονήθηκε πριν 15 χρόνια από αστυνομικό στο Μοσχάτο. 

Η ομιλία για αυτόν από τον  δάσκαλό του, συνθέτη Νότη Μαυρουδή.

Για τον Θοδωρή Γιάκα

   Πέρασαν χρόνια από τη δολοφονία του Θ. Γιάκα και επανερχόμαστε, για άλλη μία φορά σε ένα τοπίο δυσφορίας που -πολύ φοβούμαι- πως δεν θα αλλάξει. Θα συνεχίζουμε να είμαστε μάρτυρες τόσων πολλών... “μεμονωμένων” περιστατικών όπως τα ορίζουν οι άθλιοι καταστολείς και οι υπεύθυνοί τους.

   Ήρθα κι εγώ εδώ, προσκαλεσμένος της ομάδας πρωτοβουλίας, για να θυμηθούμε την περίπτωση ενός από τα θύματα αυτού του περιβόητου σώματος καταστολής της ελληνικής αστυνομίας, που διαθέτει -ως φαίνεται- πολλούς πρόθυμους πιστολέρο ώστε να αποκαταστήσουν την “έννομη τάξη” με τον πιο απάνθρωπο τρόπο.

   Ας ρίξουμε μια ματιά στον χάρτη. Άγριες καταστολές δίχως λογική παρά μόνο εκείνη του παραλογισμού. Σε Δύση και Ανατολή και σε καθεστώτα που νοσεί η δημοκρατία τους και τα ατομικά δικαιώματα, η έννοια της καταστολής δεν περιέχει τίποτ’ άλλο παρά μόνο τη βία και τον βανδαλισμό.

   Το χειρότερο που συμβαίνει είναι πως κι εμείς όλοι, προσαρμοσμένοι σ’ αυτή τη λογική, έχουμε πάψει να φοβούμαστε τη μορφή του τέρατος (όπως είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις). Τις περισσότερες φορές, προσπερνάμε ως κοινωνία ακραία περιστατικά βίας αλόγιστης, δίχως αντίδραση, αφού είναι “καθημερινή υπόθεση”. Το παράδειγμα των μεταναστών και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από την αστυνομική καταστολή, μιλάει από μόνο του. Η κραυγαλέα περίπτωση της ζαρντινιέρας και το ακραίο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πυροδότησαν δικαίως μια πολεμική ατμόσφαιρα στην κοινωνία τον περασμένο Δεκέμβρη.

   Ανατριχιάσαμε στο άκουσμα των δηλώσεων αυτού του ανεκδιήγητου “ανθρώπου της ... τέχνης και ηθοποιού” Αττίλα Ολγκάτ που εκτελούσε εν ψυχρώ Κύπριους αγωνιστές. Όμως, εν καιρώ ειρήνης, σε μία δημοκρατική ευνοούμενη χώρα υπάρχουν οι Κορκονέας - Μελίστας και οι Λαγογιάννηδες που μπορούν να κάνουν το ίδιο: να σκοτώνουν εν ψυχρώ, αθώα θύματα, νέα παιδιά.

   Η περίπτωση του Θοδωρή Γιάκα είναι και αυτή κραυγαλέο παράδειγμα αλόγιστης βίας προς φιλήσυχους πολίτες.

   Ένα παιδί που είχε ενδιαφέροντα γύρω από τη μουσική. Πράος και αγαπητός στους συναδέλφους του. Υπήρξε για ένα αρκετό διάστημα μαθητής μου στην κιθάρα, στο Ωδείο της Ν. Σμύρνης. Τον παρατηρούσα συνεχώς να ρωτάει για τις τεχνικές, τη μουσική φόρμα. Ασταμάτητα· θαρρείς και προσπαθούσε να προλάβει κάτι...

“Θοδωρή, μη βιάζεσαι” του έλεγα. “Η μουσική είναι τέχνη του χρόνου. Όλα αυτά, ένα-ένα θα τα αφομοιώσει το μυαλό σου και τα δάχτυλά σου”. Είχε τοποθετήσει τη μουσική στα άμεσα ενδιαφέροντά του και ήταν το μόνιμο θέμα στις συζητήσεις του. Δεν τον θυμάμαι να ήταν πολιτικοποιημένος. Αντιθέτως, σε συζητήσεις περί πολιτικής, ο Θοδωρής δεν έπαιρνε μέρος. Είχε την ορμή και την βιασύνη ενός νέου παιδιού όπως ήταν και αυτό, τις περισσότερες φορές από μόνο του δεν είναι καλό στη σπουδή της μουσικής γιατί δεν σε αφήνει ν’ αφομοιώσεις φυσιολογικά. Τον θυμάμαι πάντα με το σακίδιό του, ερωτευμένο με το κάθε μουσικό κομμάτι, να επιδιώκει να παίξει τα πιο δύσκολα κομμάτια. Ήταν διψασμένος για τη μουσική και ήταν το όνειρό του. Κάποια στιγμή διακόψαμε τη σχέση δασκάλου-μαθητή αφού κι εγώ δεν μπόρεσα να τον τιθασεύσω σε αυτή την βιασύνη του. Τον έχασα από τα μαθήματα αφού συνέχισε αλλού, με την ίδια δίψα, αλλά δεν τον έχασα από την παρέα του Ωδείου.

   Κάποια μέρα στο άκουσμα της είδησης της δολοφονίας ενός “επικίνδυνου που βγήκε από την ψυχιατρική κλινική” είδηση σε σοβαρή υποτίθεται εφημερίδα, παγώσαμε όλοι όσοι τον γνωρίσαμε από το μέγεθος ενός τέτοιου ψέμματος! Η γη γύρισε ανάποδα και μας καταπλάκωσε όλους! Το όνομά του δέσποζε, εξοργίζοντας όλους όσοι τον γνώρισαν. Ένα φιλήσυχο νέο παιδί πυροβολήθηκε και εκτελέστηκε εν ψυχρώ από αστυνομικό όπως ο κάθε Ολγκάτ εκτελούσε τους ανυπεράσπιστους αιχμαλώτους πολέμου ή όπως η μαφία δηλητηρίασε την ανυπεράσπιστη Κατερίνα Κούνεβα, και οι απαριθμήσεις τελειωμό δεν έχουν...

   Το θέμα του Θοδωρή Γιάκα ορθώς το επαναφέρουν στην επικαιρότητα οι φίλοι του. Έστω για να μη ξεχνιόμαστε. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ο Μιχάλης Καλετζάς και ο Θοδωρής Γιάκας υπήρξαν τρεις αθώοι πολίτες, τρία παιδιά που δεν πρόλαβαν να αρθρώσουν τον  δικό τους λόγο και να φτιάξουν το δικό τους όνειρο. Έφυγαν από σφαίρες μιας παράλογης και ανάλγητης εξουσίας με ακατάλληλους διαχειριστές, μακρυά από τους στοιχειώδεις κανόνες της δημοκρατίας, σε μια εξουσία που περνάει το μύνημα να στραφούμε στον κουκουλοφόρο, έτσι απλά, δίχως την παραμικρή ανάλυση και όχι σε ό,τι προκαλεί και γεννάει τον κουκουλοφόρο...

   Η δολοφονία του Θοδωρή Γιάκα από τον αστυνομικό, μπορεί να διατηρεί την μνήμη μας, η οποία δεν θα πρέπει να εξασθενεί. Αυτή η τελευταία μπορεί να είναι και το κίνητρο που θα προτρέψει τον κόσμο να δυναμώσει την δημοκρατική του συνείδηση και τους πολιτικούς δεσμούς. Με αυτή την έννοια ο Θοδωρής, ο Μιχάλης, ο Αλέξανδρος και άλλα θύματα της αστυνομικής βίας, είναι κάτι σαν “μάρτυρες” που η σύγχρονη κοινωνία διαθέτει στα σπλάχνα της. Τα παιδιά μας· τα παιδιά του καθενός. Τα παιδιά μιας πολιτείας που η ίδια τα προσπερνάει με τον πιο σκληρό τρόπο, παρέχοντάς του μόνο σκοτεινιά στο περιβόητο βάθος του τούνελ...

                                                             Νότης Μαυρουδής

                                                                     2/2/09

Διαμαρτυρία στο Μοσχάτο για την παραλία

Διαμαρτυρία στο Μοσχάτο

Με αίτημα τη δημιουργία πάρκου στη παραλία του Μοσχάτου

Τελευταία ενημέρωση: 01/06/2008

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν την Κυριακή στις 8 το βράδυ στην πλατεία Μοσχάτου κάτοικοι της περιοχής και του Νέου Φαλήρου.

Ζήτησαν να υλοποιηθεί η προολυμπιακή δέσμευση και να δημιουργηθεί πάρκο 240 στρεμμάτων στην παραλία, η οποία στις εκβολές του Κηφισού είναι γεμάτη μπάζα και σκουπίδια.

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ ο Στέφανος Βασιλακάκης από την Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου Μεσοποταμία υπογράμμισε ότι οι κάτοικοι ζητούν να δημιουργηθεί πάρκο και όχι αθλητικές εγκαταστάσεις, όπως προγραμματίζουν τα Ολυμπιακά Ακίνητα.

Παράλληλα, ο κ. Βασιλακάκης ζήτησε να καθαριστεί ο Κηφισός και να γίνει δενδροφύτευση στην παραλία.

Μεσοποταμία για παραλία

ΠΑΡΑΛΙΑ ΜΟΣΧΑΤΟΥ- ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟ ΣΑΡΩΝΙΚΟ

Σήμερα όταν λέμε παραλία Μοσχάτου, εννοούμε έναν αδόμητο χώρο- μια αλάνα διακοσίων σαράντα στρεμμάτων μεταξύ των εκβολών  του Ιλισού ποταμού και Κηφισού, που έγινε από επιχωματώσεις, που ξεκίνησαν από την Χούντα το 1969, για να γίνει ο υπερυψωμένος δρόμος ταχείας κυκλοφορίας. Έτσι με το Τοίχος του Αίσχους, όπως ονόμασαν οι Μοσχατιώτες τον υπερυψωμένο δρόμο και την μπαζωμένη έκταση μεταξύ της πόλης τους και της θάλασσας ,ξεχάστηκε από τους ίδιους και οι νεώτερες γενιές ποτέ δεν συνειδητοποίησαν ότι το Μοσχάτο είναι παραθαλάσσιο.

Μετά την Χούντα αντί η έκταση αυτή να περάσει στην ιδιοκτησία του Δήμου Μοσχάτου παρέμεινε στον ΕΟΤ και εν συνεχεία στην ιδιοκτησία της αμαρτωλής ΕΤΑ ΑΕ, που παραχώρησε την διαχείριση της  στην «Ολυμπιακά Ακίνητα» ΑΕ.

Παρόλο που στο σύνολο της έκτασης των διακοσίων σαράντα στρεμμάτων καμιά ολυμπιακή εγκατάσταση δεν έγινε, λόγω των αντιδράσεων των κατοίκων, του Δήμου, αλλά και της  χρονικής καθυστέρησης, που οδήγησε τους οργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων να προτιμήσουν την εύκολη λύση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, η περιοχή χαρακτηρίστηκε Ολυμπιακό Ακίνητο και η τύχη της ρυθμίστηκε με τον νόμο 3342/2005 «Περί αξιοποίησης των ολυμπιακών εγκαταστάσεων».

Από τον Ιούνιο του 2004 πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες από την Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου «Μεσοποταμία» αναδείχθηκε ως πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα του Δήμου μας η παραλία του Μοσχάτου και η ανάγκη να παραμείνει δημόσιο αγαθό.

Με τη συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές του 2006 της Δημοτικής Κίνησης Μοσχάτου «Πολίτες εν δράσει…» και με την παράλληλη δραστηριοποίηση της Κίνησης Πολιτών Μοσχάτου  «Μεσοποταμία» υποχρεώθηκαν και οι άλλες δημοτικές παρατάξεις να  ασχοληθούν με  αυτό το καυτό θέμα.

Ήδη από την προεκλογική περίοδο διαφάνηκε η τεράστια διαφορά απόψεων των παραπάνω αναφερομένων κινήσεων  τόσο με την παράταξη της δημοτικής πλειοψηφίας (ΠΑΣΟΚ), όσο και με την παράταξη του κ. Σπανάκη (ΝΔ).

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων με τους νόμους του 2002 και 2005 που ρυθμίζουν την μεταολυμπιακή χρήση των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, επιτρέπουν μέσω της ΑΕ «Ολυμπιακά Ακίνητα» την ακόμα μεγαλύτερη τσιμεντοποίηση της παραλίας και την απόδοση της στα ιδιωτικά συμφέροντα. Προβλέπονται για την παραλία του Μοσχάτου, εκτός από το γήπεδο του στίβου για τον Πειραιά, με εξέδρες για τρεις χιλιάδες θεατές, ύψους οκτώμισι  μέτρων, και κτίσματα δύο χιλιάδων πεντακοσίων τετραγωνικών μέτρων για υποστηρικτικές χρήσεις των αθλητικών εγκαταστάσεων και εμπορικές χρήσεις.

Η Δημοτική Αρχή (ΠΑΣΟΚ) αντιμετώπισε με απάθεια ,όπως και όλα τα   προηγούμενα χρόνια τις εξελίξεις αυτές και δεν διεκδίκησε αποφασιστικά την παραλία του Μοσχάτου και την ανάδειξη της σε υπερτοπικό πόλο και χώρο πρασίνου. Την ίδια στιγμή ο κ. Σπανάκης (ΝΔ) «κατάφερνε» να χωρέσει κάθε απίθανη χρήση που μπορούσε να σκεφτεί κάποιος, παντελώς ασύμβατη με ένα θαλάσσιο μέτωπο.

Οι εξελίξεις μετά τις δημοτικές εκλογές

Λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές του 2006 η «Ολυμπιακά Ακίνητα» ΑΕ απέστειλε στο Δήμο πρόταση με τρία εναλλακτικά σενάρια για την κατασκευή των  εγκαταστάσεων που προβλέπονται στο νόμο 3342/2005.

Στο πρώτο σενάριο προβλεπόταν η παραχώρηση σε ιδιώτη η κατασκευή των εγκαταστάσεων και η αποζημίωση του από την εμπορική τους εκμετάλλευση, με παράλληλη παραχώρηση στο Δήμο της μισής έκτασης για δημιουργία οικολογικού (θεματικού ) πάρκου, χωρίς να αποκλείει την παραχώρηση σε ιδιώτη και αυτής της έκτασης κατόπιν συμφωνίας με το Δήμο. Στο δεύτερο σενάριο ολόκληρη η έκταση παραχωρείται στο Δήμο με την υποχρέωση να φτιάξει ότι ακριβώς προβλέπει ο νόμος 3342/2005 και το τρίτο σενάριο να γίνουν τα προβλεπόμενε έργα από την κεντρική κυβέρνηση.

Είναι αυτονόητο ότι η εταιρία πρόκρινε το πρώτο σενάριο. Τελικά το δημοτικό συμβούλιο και κάτω από την πίεση των δημοτών που είχαν κινητοποιηθεί από την κίνηση «Μεσοποταμία» και παρευρίσκονταν στο συμβούλιο με πλακάτ και πανό ψήφισε την υιοθέτηση του δεύτερου σεναρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δήμαρχος συγκάλεσε Δημοτικό Συμβούλιο  αμέσως μετά τις εκλογές και δεν περίμενε την ορκωμοσία του νέου προφανώς πιεζόμενος από την κυβέρνηση και την ΑΕ «Ολυμπιακά Ακίνητα».

Η δημοτική κίνηση «Πολίτες εν δράσει…» και η κίνηση πολιτών «Μεσοποταμία» διαφώνησαν ριζικά με αυτή την προοπτική, γιατί πιστεύουν ότι η περιοχή είναι ήδη επιβαρημένη με τόνους τσιμέντου ( λεωφόρος πάνω από τον Κηφισό) και δεν χρειάζεται άλλο.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα η «Ολυμπιακά Ακίνητα» ΑΕ επανήλθε με ένα σχέδιο σύμβασης που προέβλεπε:

1. παραχώρηση στο Δήμο των 2/3 της παραλίας μόλις για 15 χρόνια για την κατασκευή οικολογικού πάρκου.

2. κατασκευή των αθλητικών έργων που προβλέπονται στην υπόλοιπη έκταση από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και καμιά μνεία για τα απαιτούμενα έργα υποδομής. 

Αυτό το σχέδιο σύμβασης, κατά κοινή ομολογία, χαρακτηρίστηκε ως αποικιοκρατικού χαρακτήρα .

Η υποβολή αυτού του σχεδίου  σύμβασης αποτέλεσε το κομβικό σημείο για εξελίξεις.

Ο Δήμος διέκοψε τις συζητήσεις με την «Ολυμπιακά Ακίνητα» ΑΕ και πρότεινε στο νέο δημοτικό συμβούλιο τη συγκρότηση επιτροπής αγώνα.

Στην επιτροπή δεν δέχτηκαν να συμμετάσχουν οι παρατάξεις των κκ Σπανάκη (ΝΔ) και Πέππα (ΔΗΚΚΙ-ΚΚΕ). Συμμετέχουν οι άλλες τρεις δημοτικές κινήσεις δηλαδή του ΠΑΣΟΚ, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς- Οικολόγων ,των  ανταρτών  ΝΔ, η κίνηση πολιτών Μοσχάτου «Μεσοποταμία» και τοπικοί φορείς (ΕΒΕΑ, Ένωση Γονέων, πρόσκοποι).

Η δημοτική κίνηση «Πολίτες εν δράσει…» και η κίνηση «Μεσοποταμία» συμμετέχουν στην επιτροπή αγώνα διατηρώντας τις απόψεις τους και αγωνιζόμενες για αυτές , στηριζόμενες στους εξής βασικούς άξονες:

·         Η παραλία του Μοσχάτου είναι και θα μείνει δημόσιο αγαθό

·         Υποχρεωτική η κατασκευή των προβλεπόμενων από το νόμο  του 2002 έργων υποδομής.

·         Καμιά ανάμειξη ιδιωτικών κεφαλαίων.

·         Η παραλία να γίνει ένας υπερτοπικός πόλος πρασίνου και ήπιας  μορφής αναψυχής.

·         Κατάργηση του νόμου 3342/2005.

Στη διάρκεια της λειτουργίας της επιτροπής αγώνα οι ενέργειες που έγιναν ήταν:

·         Συγκέντρωση στην παραλία του Μοσχάτου και ρίξιμο των συρματοπλεγμάτων.

·         Συγκέντρωση στην πλατεία Μεταμόρφωσης, πορεία στην οδό Μακρυγιάννη και συμβολικό κλείσιμο της λεωφόρου Ποσειδώνος.

·         Κατατέθηκαν ασφαλιστικά μέτρα κατά της έκδοσης άδειας για τη περίφραξη του παραλιακού χώρου.

·         Συζήτηση στο δημαρχείο του Μοσχάτου με συμμετοχή εκπροσώπων του ΤΕΕ, του ΔΣΑ, των μελετητών των υδραυλικών έργων της περιοχής, των μελετητών των  σχεδιαζόμενων ολυμπιακών εγκαταστάσεων και εκπροσώπου από τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας.

·         Καθαρισμός της παραλίας στο πλαίσιο της καμπάνιας του δικτύου «Μεσόγειος SOS» και της Ελευθεροτυπίας και συναυλία με το Δ. Τσακνή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

·         Πρωτοβουλίες ενημέρωσης των πολιτών του Μοσχάτου με φυλλάδια και εκδηλώσεις.

Βασικά πολιτικά συμπεράσματα από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών

Οι κινητοποιήσεις στην περιοχή αποτέλεσαν τον καταλύτη για ντόμινο εξελίξεων σε όλο το παραλιακό μέτωπο με βασικό στόχο τις ελεύθερες παραλίες.

Αφυπνίστηκαν τα αντανακλαστικά του κατά τα λοιπά απαθούς πολιτικού δυναμικού της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Έτσι μετά τους βουλευτές του ΣΥΝ Κουβέλη και Δραγασάκη ,που με σειρά ερωτήσεων έφερναν το θέμα στη Βουλή όλο αυτό το χρόνο και βουλευτές των κομμάτων του δικομματισμού προκάλεσαν συζητήσεις στη Βουλή και με την παρουσία τους ενίσχυσαν τις εκδηλώσεις. Μένει βέβαια να αποδειχτεί ότι η στάση τους αυτή δεν ήταν μόνο μέρος της προεκλογικής τους καμπάνιας.

Διαπιστώνεται μια εντυπωσιακή συμφωνία τεχνοκρατών με τις θέσεις που οι κινήσεις «Πολίτες εν δράσει…» και «Μεσοποταμία» έχουν διατυπώσει.

Πάνω από όλα διαπιστώνεται μια εντυπωσιακή μεταστροφή των τοπικών παραγόντων του Μοσχάτου, που πλέον συμμερίζονται πολλές από τις θέσεις των  αναφερομένων κινήσεων. Προφανώς η ειλικρίνεια των προθέσεων του καθένα κρίνεται συνεχώς από τις πράξεις του και τις ενέργειες του.

Τα επόμενα βήματα

Οι μέχρι τώρα ενέργειες της Επιτροπής Αγώνα έχουν μια χρησιμότητα, η οποία είναι οριακή και κινδυνεύει να εξανεμιστεί, αν δεν ακολουθήσουν οι απαιτούμενες επόμενες πράξεις:

Έμφαση στις ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο που θα περιλαμβάνουν. Α) Ενημέρωση των πολιτικών κομμάτων αν είναι δυνατό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Β) Συνάντηση με το ΥΠΕΧΩΔΕ, αν είναι δυνατόν στο επίπεδο  υπουργού. (Σημειώνουμε ότι ακόμα και σήμερα  ο Δήμαρχος επιδεικνύει αδυναμία να διεκδικήσει τέτοια συνάντηση με πρωτοβουλία του, παρά τις συνεχείς συζητήσεις στην επιτροπή αγώνα.).

Έμφαση στα νομικά ζητήματα με στόχο την κατάργηση του νόμου 3342/2005.

Και φυσικά δεν  πρέπει  να σταματήσει η κινηματική δράση που έφερε ξανά τους κατοίκους του Μοσχάτου σε επαφή με την παραλία τους.

Η παραλία  του Μοσχάτου μπορεί και πρέπει να μετατραπεί σε χώρο πρασίνου και ανάσα δροσιάς για την πόλη μας και τις γύρω περιοχές. Σε ένα άλσος με δέντρα δίπλα στη θάλασσα, με παιδική χαρά και παγκάκια. Δηλαδή σε ένα χώρο ελεύθερο, φιλικό , ανοικτό σε όλους. Και αυτό τον χώρο τον έχει σήμερα ανάγκη περισσότερο από ποτέ το πυρόπληκτο λεκανοπέδιο της Αθήνας.

Κίνηση Πολιτών Μοσχάτου «Μεσοποταμία»   www.mesopotamia.gr

(ελήφθη 15-5-08)